(U)Ścisk dłoni

Mała rzecz, a cieszy się ogromną popularnością. Ściskamy sobie dłonie po amerykańsku, jak w filmach nas nauczyli. Marudzę na tę kulturę, przepraszam - popkulturę stanową, ale wróćmy do źródeł i pomyślmy, w jaki narodowy sposób witają się Polacy i Polki we wszelkich możliwych nacjonalistycznie czystych konfiguracjach.

Polacy, i owszem, podają sobie dłonie, ale tylko mężczyźni. nie pamiętam żadnej książki o polskim sawłarwiwrze, która przedstawiałaby dwie damy podające sobie dłonie. Albo dwie mieszczanki, albo dwie chłopki.

Polki podają dłoń tylko panom i to jedynie wtedy, kiedy mają na to ochotę. Jak nie chcą kogoś dotykać, to rączyna ich słodka zostaje przy właścielce. Na amen.

A tu przychodzą nam z procedurami zachowania obcymi polskiej wychowanej duszy. I tak dziś, będąc goszczona przez dwie sympatyczne panie z pewnej firmy ubezpieczeniowej, otrzymałam cztery uściski dłoni wątpliwej jakości. No bo, na litość, jeśli ktoś już chce dotykać mojej dłoni, to niech jej dotknie! A dostały mi się dziwne podściski/przytrzymania/przytknięcia. Ani to pełne, ani przyjemne, ani...dające poczucie bezpieczeństwa.

I jak ja mam paniom uwierzyć, że panie mnie dobrze ubezpieczą, no jak?

Ile niechcianych się podać dłoni prześcisnęło się przez moje życie...

I nieustannie mnie to zadziwia. Że serdeczny uścisk stawia taki opór przed wymuszeniem. Że ludzie podają mi rękę i tym aktem dają mi do zrozumienia, że wcale nie chcieli jej podać. Że uścisk dłoni większość Polaków onieśmiela. Że to nadal obce. I że nadal próbujemy tym wzorcom sprostać.

Wolałabym, zamiast tych zimnych ryb lub wystraszonych ameb, które wkłada mi sie do ręki, dostać zwyczajny uśmiech i skinięcie głową. I żeby nieznajomi mężczyźni rozumieli, że kiedy podają im dłoń, to z powodu szacunku lub dlatego, że robią wyjątkowo dobre wrażenie. Albo że mam właśnie taki kaprys.

Szanownym Czytelnikom przesyłam ukłony. Szanowne Czytelniczki delikatnie cmokam w policzek. Raz :)